YAZAN: FEVZİ AKARGÜL/İSTANBUL 

İmanın teorik kısmı; Allah’a, meleklere, kitaplara, peygamberlere, ahiret gününe ve kadere inanmak olarak anlatılır. Ancak pratikte iman, insanın bu inancı hayatında nasıl yaşadığıyla ortaya çıkar. İnsan bu dünyaya nefsini yok etmek için değil, onu eğitmek için gelmiştir. Hayat boyunca karşılaştığımız olaylar, zorluklar, kayıplar veya hastalıklar çoğu zaman birer hatırlatıcıdır. Evrene, insana ve diğer canlılara zarar vermemek; yapılan hataları fark edip kendini düzeltmek ise bu eğitimin en temel adımıdır.

Pratik imanın ikinci yönü ise insan ilişkilerinde ortaya çıkar. İnsan bazen kendini tek başına tanımakta zorlanır; fakat sevdiği bir insan sayesinde kendini görmeye başlar. Hayatta gerçekten sevilen bir dost, bir kardeş (kündekari) ya da bir eş, insan için bir ayna gibidir. O ilişkide insan hem kendi eksiklerini hem de güzelliklerini fark eder. Bu yüzden eski geleneklerde sorumluluk ve bilinç kazandırmak için insanlar ile iç içe olmak, kendi SIRÇA KÖŞKÜMÜZDEN çıkmak , teşvik edilmiştir; çünkü insan başkasıyla paylaşarak olgunlaşır.

Sonuçta iman yalnızca inanmak değil, farkında olarak yaşamaktır. Hayatta başımıza gelen her olayın bir eğitim vesilesi olduğunu bilmek, evrene zarar vermemek ve insan ilişkilerinde kendimizi tanıyabilmek… İşte pratikte iman dediğimiz şey, bu bilinçle yaşamak ve her gün biraz daha kendimizi anlamaya çalışmaktır.

Ayetler:

Bedeviler, inandık dediler; de ki: İnanmadınız ve fakat Müslüman olduk deyin ve inanç, henüz gönüllerinize girmedi sizin ve Allah’a ve Peygamberine itaat ederseniz yaptığınız iyiliklerin sevabından hiçbir şey eksilmez, şüphe yok ki Allah, suçları örter, rahimdir. (Hucurat , 14)

İnsanlar, ‘İman ettik’ demekle sınanmadan bırakılacaklarını mı sandılar? (Ankebut, 2)

Büyüklerin söylediği bir söz ile yazımızı tamamlayalım. Tabiat eğer onadan zarar vererek alırsanız, aldığınız şeyi sizden geri alır, ne verir isenizde o size bir karşılık olarak geri verilir.

Tefekkür edebilmek ve bu güzellikleri hayatımıza geçirebilmek dileği ile …