İnsanlar “seni seviyorum” der; fakat çoğu zaman sevgiyi yalnızca almak ve vermek üzerinden tanımlar. O ysa sevgi, sadece fedakârlık değildir. Sevgi, kalbin yönünü bilmektir; kime kulak verdiğini, hangi sese yöneldiğini fark etmektir.

Hakiki sevgi, Allah’ı dinleyebilmektir. Çünkü A llah her an konuşur: ayetleriyle, vicdanın sesiyle, kalbe düşen derin bir sükûtla… Mesele O’nun konuşması değil, kulun işitecek bir kalbe sahip olmasıdır. Nitekim Kur’an’da şöyle buyrulur:

“ Şüphesiz bunda, kalbi olan ya da hazır bulunup kulak veren kimse için bir öğüt vardır.” (Kâf, 50/37)

Tasavvufta sevgi, vermekten önce uymaktır. Seven, sevdiğinin sözünü dinler; iradesini O’nun iradesine teslim eder. Bu yüzden Allah sevgisi yalnızca duyguda değil, yönelişte ortaya çıkar:

“De ki: Eğer Allah’ı seviyorsanız bana uyun ki Allah da sizi sevsin.”
(Âl-i İmrân, 3/31)

İnsanın kendini sevmesi de buradan başlar. Kendini sevmek, nefsini yüceltmek değil; Allah’ın insana verdiği değeri inkâr etmemektir. Çünkü O, kula şah damarından daha yakındır:

“Biz insana şah damarından daha yakınız.” (Kâf, 50/16)

Gerçek sevgi, sessiz bir teslimiyettir. Dinleyen kalbin hâlidir. Allah’ı dinleyebilen bir kalp ise, sevmeyi de bilir.
www.hakikatevi.net