Aslında insan çoğu zaman kendini sevmiyor. İçindeki eksikliği fark ettiğinde, bu boşluğu başkalarının sevgisiyle doldurmaya çalışıyor.
Oysa kişi kendini anladıkça, iç dünyasındaki karanlık ve gölgeleri fark ettikçe, ego / nefis de küçülür ve berraklaşır.
Ego / nefis, sanıldığı gibi baştan sona kötü değildir. Çünkü bu yapı, dünyada ayrı bir varlık olarak deneyim yaşamamızı sağlar.
Fakat ego / nefis gereğinden fazla büyüdüğünde, insan yalnızca “kendi benliğini” görür hâle gelir; hakikati ve başkalarını fark edemez.
İşte o zaman kişi hem kendini hem yolunu kaybeder.
Ego / nefis, gerçeği deneyimlemek için bir araçtır.
Eğer bu araç deneyimlemeyi engellemeye başlarsa işte o zaman zararlı olur.
Cüneyd-i Bağdadî
“Tasavvuf, nefsi öldürmek değil; onu terbiye etmektir.”
🌿 KENDİNİ SEVMEYEN, BAŞKASININ SEVGİSİNE MUHTAÇ YAŞAR
Taşıyabildiğin kadar yük al hafiflersin.
Hayallere kapılıp altında ezilmeye mahkum kalacağın yükleri at,
komik durumuna düşme.
Gerek yoktur
Bu başlığı yazardım
Hangi yükü, ne için taşıdığını biliyor musun?
Sen kendini sevmedikce, Fili bile yüklensen değer görmezsin. Ilk önce kendini sen sev, özünü sev, Rahmanı sev. Başarı Allah tan. Allah istemese kişi kendine bile zarar veremez. Özüne dönüp kendi nefsini terbiye edip benliğini aradan çıkaran Rahmana ulaşır. Ozaman sen Allah ı seversin Allah da seni sever. Züleyhanın hz Yusufa aşık olduktan sonra asıl aşkı Allahı bulduğu gibi başkaca aşk aramazsın. Başkaların sana değer vermesi değil, Allah’ın sana değer vermesi önemli. Allah’ın sevdiği kullarıda zaten Allah herkeze sevdirir.
Farklı bir yorum ve bakış açısı ile o anki insanın ruh halini ifade eden “BEN YORULDUM HAYAT GELME ÜSTÜME”…!