Üç Hikâye, Üç Hayat Dersi ve Küçük Prens’in Hatırlattığı Hakikat
“İnsan ancak yüreğiyle baktığı zaman doğruyu görebilir. Asıl görülmesi gerekeni gözler göremez.”
— Antoine de Saint-Exupéry, **Küçük Prens** (Türkçe çevirilerinden bir anlatımla)
Hazırlayan: Fevzi Akargül
Hayatta her gün pek çok şeye bakıyoruz. İnsanlara, eşyalara, olaylara, güzelliklere ve sorunlara… Peki, baktığımız her şeyi gerçekten görebiliyor muyuz? Gözlerimiz bize görüneni gösterirken kalbimiz bazen gözlerimizin fark edemediği gerçekleri keşfeder. İşte birbirinden farklı üç kısa hikâye, bize görmenin yalnızca gözlerle olmadığını hatırlatıyor.
İlk hikayemiz şu şekilde…

‘’KARANLIĞA KÜFRETMEK YERİNE BİR IŞIK YAK!’’
Bir gün binlerce insanın bir konuşmacıyı dinlemek için bulunduğu büyük bir stadyumda elektrikler bir anda kesilir. Her yer karanlığa gömülür. İnsanlar söylenmeye, şikâyet etmeye başlar.
Konuşmacı kalabalığa seslenir:
“Dostlarım! Karanlığa küfretmeyi bırakalım. Herkes bulunduğu yerde küçük bir ışık yaksın.”
Önce bir kişi, ardından bir başkası ışığını yakar. Derken binlerce küçük ışık stadyumu aydınlatır.
Konuşmacı şöyle der:
“Gördünüz mü? Biraz önce hepimiz karanlıktan şikâyet ediyorduk. Şimdi ise hep birlikte onu aydınlattık.”
Hayat Dersi: Karanlıktan şikâyet etmek yerine küçük de olsa bir ışık yakmalıyız. Dünyayı değiştirmek, insanın kendi bulunduğu yerden başlamasıyla, kendi eylemlerini, tepkilerini ve en önemlisi kendi kendisini değiştirmesiyle mümkündür.
Gelelim ikinci hikayemize…

‘’BABA, MEĞER BİZ NE KADAR FAKİRMİŞİZ!’’
Oldukça Zengin bir baba, oğluna sahip olduklarının kıymetini öğretmek için onu fakir bir köye gönderir. Çocuk üç ay sonra geri döner.
Babası merakla sorar:
“Oğlum, oradaki insanların ne kadar fakir olduğunu gördün mü?”
Çocuk cevap verir:
“Babacığım, bizim evimizde yüzme havuzu var, onların kocaman bir deresi vardı. Biz bahçemizi lambalarla aydınlatıyoruz, onların gökyüzünde binlerce yıldızı vardı. Biz temiz hava için cihazlara para veriyoruz, onlar tertemiz havayı ücretsiz soluyorlardı. Biz işlerimizi yaptırmak için insanlara para ödüyoruz, onlar birbirlerine imece usulü yardım ediyorlardı.”
Baba şaşkınlıkla dinler.
Çocuk sözlerini şöyle tamamlar:
“Teşekkür ederim babacığım. Bana ne kadar zengin olduğumuzu göstermek istedin ama ben bizim ne kadar fakir olduğumuzu öğrendim.”
Hayat Dersi: Gerçek zenginlik yalnızca para, ev ve eşya değildir. Dostluk, huzur, tabiat, paylaşmak ve sevdiklerimize ayırdığımız zaman da büyük birer zenginliktir. Bu, yoksulluğun zorluklarını unutmadan sahip olduklarımızın gerçek değerini fark etmektir.

‘’BİR KAVANOZ BAL MI, BİR ÇOCUĞUN KALBİ Mİ?’’
Zengin bir aile evinin bütün zeminini bembeyaz, çok kıymetli halılarla kaplatır.
Bir gün küçük oğlu mutfaktan kapağı açık bir bal kavanozu alır. Evde dolaşırken farkında olmadan tüm balı yeni halıların üzerine döker. Kavanoz tamamen boşalmıştır.
Anne içeri girer. Her yer bal içindedir. Çocuk korkuyla annesine bakar.
Anne önce halıyı, sonra çocuğunun yüzünü inceler. Eğilir, oğlunun başını okşar ve şöyle der:
“Üzülme oğlum. Babana söyleriz, gelirken sana yeni bir kavanoz bal alır.”
Anne dökülen balı da kirlenen halıyı da görmüştür. Fakat onlardan daha önemli bir şeyi fark etmiştir: Çocuğunun korkan kalbini.
Hayat dersi: Eşyalar temizlenebilir, yenileri alınabilir. Ancak kırılan bir gönlü onarmak her zaman kolay değildir. Olaylara alp gözüyle bakmak, yalnızca yapılan hatayı değil, o hatayı yapan insanın duygularını da görebilmektir.
Sona doğru gelirken…
PEKİ KÜÇÜK PRENS BİZE NE SÖYLÜYOR?
Antoine de Saint-Exupéry’nin *Küçük Prens* adlı eserinde tilkinin Küçük Prens’e öğrettiği önemli bir hakikat vardır:
“Asıl olan gözle görülmez.”
Bu söz, üç hikâyemizin de ortak anahtarıdır.
İlk hikâyede insanlar karanlığı görüyorlardı ama birlikte oluşturabilecekleri aydınlığı göremiyorlardı.
İkinci hikâyede baba maddi yoksulluğu görüyordu ama köydeki insanların sahip olduğu manevi zenginlikleri göremiyordu.
Üçüncü hikâyede herkes halıdaki bal lekesini görebilirdi ama annenin fark ettiği şey çocuğun incinebilecek kalbiydi.
Küçük Prens’in bize hatırlattığı gibi sevgi, dostluk, güven, merhamet ve samimiyet hatta en önemli olan fakat çoğu kişinin farkında olmadığı ‘’Hakikat ve Hikmet hazinemiz’’ gözle ölçülemez. Bunların değerini anlamak için bazen kalbimizle bakmamız gerekir.
KUR’AN BİZE NEYİ HATIRLATIYOR?
Kur’an’da Hac suresinin 46. ayetinde şöyle buyrulur:
“Gerçekte gözler değil, göğüslerdeki kalpler kör olur.”
Bu ayet, insanın yalnızca gözleriyle görmesinin yeterli olmadığını; gördüklerini anlamasının, düşünmesinin ve hakikati kavramasının da önemli olduğunu hatırlatıyor bizlere…
Kalp gözüyle bakmak, gerçekleri görmezden gelmek değildir. Tam tersine, görünenin ötesindeki anlamı, hakikati de fark edebilmektir.
Karanlığın ardındaki ışığı, yoksulluğun içindeki zenginliği, dökülen balın ardındaki çocuk kalbini görebilmektir.
SON SÖZ: PEKİ, BİZ NEYİ GÖRÜYORUZ?
Bu üç hikâye bize başlıca üç soru bırakıyor:
– Karanlıktan şikâyet mi ediyoruz, yoksa bir ışık mı yakıyoruz?
– Sahip olmadıklarımızı mı sayıyoruz, yoksa sahip olduklarımızın değerini mi biliyoruz?
– İnsanların hatalarını mı görüyoruz, yoksa onların kalplerini de anlamaya mı çalışıyoruz?
Unutmayalım kıymetli dostlar…
Gözümüzle bakarız, aklımızla düşünürüz, kalbimizle anlamaya çalışırız.
Gözümüzün gördüğü bir leke, kalbimizin gördüğü ise incinmek üzere olan bir insan olabilir.
Her bakan görmez. Her gören de gördüğünün değerini bilemez.
Aramakla da bulunma fakat bulanlar hep arayanlardır.
*Not: Üç hikâye Ingiliz geleneksel hikayelerinden olup kaynağı kesinleştirilmemiş ibret anlatılarından hareketle yeniden düzenlenmiştir. Küçük Prens ise Antoine de Saint-Exupéry’nin 1943’te yayımlanan edebî eseridir.*