Akşam olur…
Tezgahtarlar tezgâhlarını toplar, dükkânların ışıkları birer birer söner, kepenkler iner. 🏙️
Şehrin gürültüsü yavaşça durulur; zaman, geceye doğru ağır adımlarla ilerler. 🌙

Bir süre sonra evlerimize çekiliriz. Odalarda da ışıklar kapanır, sessizlik çöker. 🕯️
Elbette dinlenmek, uykuya dalmak insani bir ihtiyaçtır. 😴
Ancak bazen bu sessizlik, bu karanlık, bir hüzün de taşır içinde.
Ne de olsa “uyku yarı ölümdür” der atalarımız.
Ben ise burada uykudan değil, uyanıklığı unutmaktan söz ediyorum. 🔍

Peki hiç düşündük mü? 🤔
Biz, kendi içimizdeki ışıkları da akşam olunca kapatıyor muyuz?
Bir bir sönüyor mu vicdanın sesi, kalbin yankısı? 💔➡️💖
Yoksa geç açılan dükkânlar gibi, biz de kalbimizin kepenklerini geç mi kaldırıyoruz? ⏳

Asıl mesele şu:
Gözlerimiz açık olsa da kalbimiz uykudaysa, o ışık ne işe yarar?
Işığını kaybeden bir kalp, en aydınlık şehirde bile karanlıktadır. 🖤💡

Öyleyse, gelin kalplerimizin ışığını yeniden yakalım. 🔥💛
Vicdanın sesini kısmadan, kalbimizin rehberliğinde yaşamayı hatırlayalım.
Çünkü gerçek aydınlık, lambalarda değil; uyanık bir kalpte yanar. ✨❤️

🌿 Kur’ân’dan Kalbin Uyanıklığına Dair Hatırlatmalar

🌹 “Çünkü gözler kör olmaz; ancak göğüslerdeki kalpler kör olur.”
Hac Sûresi, 46

🌹 “Onların kalpleri vardır ama kavrayamazlar; gözleri vardır ama göremezler; kulakları vardır ama işitemezler… İşte asıl gafiller onlardır.”
A’râf Sûresi, 179

🌹 “Onlar sağırdır, dilsizdir, kördür; artık (bu hallerinden) dönmezler.”
Bakara Sûresi, 18