Toplumumuzda yaşlı nüfus her geçen gün artıyor. Ancak yaşlılarımızın en büyük sorunlarından biri, kendilerini faydasız hissetmeleri. Evlerde artık yeterince vakit ayrılamıyor; ebeveynler çalışıyor, torunlar meşgul. Bu yüzden “huzurevi” kelimesi daha sık duyuluyor.

Geçtiğimiz hafta huzurevlerine yaptığım ziyarette dikkatimi çeken şu oldu: Birçok insan 65-70 yaşından sonra “Benden geçti” diyerek hayattan elini eteğini çekiyor. Oysa bu bir tür psikolojik vazgeçiştir. Çünkü üretmediğini düşünen insan, yaşam sevincini kaybeder.

Oysa yaşlılık, sadece bir durak değil; bilgi, tecrübe ve örneklikle üretimin yeni bir yoludur.
Çocuk bakamazsınız belki ama hikâyenizi anlatabilirsiniz. Tarlaya gidemezsiniz ama dua edersiniz. Yazamazsınız ama gençlere rehberlik edersiniz.

İslam’da inziva yoktur. Peygamber Efendimiz (sav), “Çalışan kişinin alnındaki ter kurumadan emeğinin karşılığı verilmelidir” buyurur. Emek, yaşla sınırlı değildir.

“İnsan için ancak çalıştığı vardır.”
(Necm, 39)

“Allah’ın sana verdiğinden ahiret yurdunu kazanmaya çalış, ama dünyadan da nasibini unutma.”
(Kasas, 28/77)

Mimar Sinan 84 yaşında Süleymaniye’yi yaptı. Akşemseddin, yaşlı olmasına rağmen eğitimden kopmadı. Yaş sadece rakamdır. Yeter ki insan yaşamak, üretmek, yaşatmak istesin.

Darülaceze’de tanıdığım 85 yaşındaki bir amca her sabah spor yapıyor, yüzüyor, çevresine moral veriyor. Oradaki diğer yaşlılar ona danışıyor. O artık bir huzurevi sakini değil, yaşayan bir moral kaynağı.

Allah’a şöyle dua ederiz:

“Rabbim! Beni boynu bükük bir ihtiyarlıkla bırakma.”
(Meryem, 23’ten ilhamla)

Ama bu duanın bir karşılığı da bizdedir: Hareket etmek. Yaşama tutunmak.

Hayatınızdan şu cümleyi çıkarın:

“Benden geçti.”

Hayır, sizden geçmedi. Hâlâ anlatacak sözünüz, aktaracak tecrübeniz, dokunacak yüreğiniz var.
Sokağa çıkın, yürüyün, gençlerle sohbet edin, çevrenize örnek olun. Çöp toplayın, dua edin, gülümseyin.

Unutmayın:

Bit pazarı bile bitmiş eşyalarla dolu değildir. Orası, her şeyin yeniden başladığı yerdir.
Siz de yeniden başlayabilirsiniz.