Öyle diller gördüm ki,
konuşurken bülbül yanında sönük kalır…
Yanına vardım;
meğer sözlerin ardında
bulanık bir akıntı varmış.

Dili bülbül gibi,
ama kalbinden geçenler
karanlık bir bataklık gibi.

Rabbim,
dilimizi de kalbimizi de
bir eyle.

Dili var, sanırsın ağzından bal damlıyor;
yaklaştıkça anlarsın ki
o tatlı sözlerin ardında
kesif bir gölge gizli.

Parmak izleri nasıl silinmezse,
insanın dokunduğu gönüller de silinmez.
İnsan, iz bıraktığı kadar insandır.

Öyleyse diline dikkat et;
sözün diken olmasın.
Gönüllere batmasın,
gönüllerde bahar olsun.

www.hakikatevi.net