Tamamen özgür olmak, tamamen neşe dolu olmak demektir. Çünkü gerçek özgürlük, her deneyimi keyifle yaşayabilme imkânı yaratır. Özgürlük; korkulardan, içsel sınırlardan ve sevme kapasitesini daraltan engellerden arınmış bir varoluş hâlidir.

Evrenin sahibinin özü özgürlüktür. İnsan ruhu da bu özden geldiği için, doğası gereği özgürdür. Gerçek özgürlük, insanın özüdür; sonradan kazanılan bir özellik değil, hatırlanması gereken bir hakikattir.

Özgürlük arttıkça neşe artar. Neşe arttıkça sevgi derinleşir. Bu üçü birbirinden ayrı düşünülemez. Tam anlamıyla özgür olmamanın ölçüsü, tam anlamıyla neşe dolu olmamaktır. Ve tam anlamıyla neşe dolu olmamak, tam anlamıyla sevememektir.

Eğer tam neşeli değilsen, tam özgür değilsindir.
Eğer tam sevmiyorsan, yine tam özgür değilsindir.

Ey çocuk! Prangalarını kır ve özgürleş! Daha ne kadar altın ve gümüşe tutsak olacaksın!” (Mevlana)
İnanmış kişi, onu sınırlayan “kabukları” (arzu ve istekleri) kırdığında hikmeti toplayabilir. (Abdülkadir Geylani)

“Kendi içinde bir güneş barındırmayan, dışarıdaki ışığın esiridir.” –

Birini sevdiğinizde, kendisi gibi olabilmesi için ona TAM BİR ÖZGÜRLÜK BAHŞEDERSİNİZ, çünkü  bu ona verebileceğiniz en büyük ARMAĞANDIR.

Allah diyor ki : “Size verdiğim en büyük armağan budur !!! Fakat siz bunu verdiğimi düşünemiyorsunuz. Çünkü böylesine büyük bir sevgiyi hayal bile edemiyorsunuz.Bu nedenle size sadece yapmanızı istediğim şeyleri yapma özgürlüğü vermiş olmam gerektiğine karar verdiniz.”

İnsanları gerçekten oldukları gibi sevmeyi deneyin. Ve kendinizi de gerçekten olduğunuz gibi sevmeyi deneyin. Bunu nasıl mı yapacaksınız? “BENİ OLDUĞUM GİBİ TANIMALISINIZ. HAYAL ETTİĞİNİZ GİBİ DEĞİL”