Zamanın birinde bir derviş vardı.
Kendi kendine, “Ben artık velî oldum.” derdi.
Her gece gözlerini kapatır, sabaha kadar âlemleri geziyormuş gibi hayaller görürdü. 🌿

Bir sabah şeyhine gitti ve büyük bir gururla:

— “Efendim, ben artık her gece mânevî âlemlerde dolaşıyorum!
— Bana sırlar açılıyor, melekler bana selam veriyor!” dedi. 🌼

Şeyhi onu dinledi, gülümsedi ve şöyle dedi:

— “Evladım, bu gece yine öyle bir yolculuğa çıkarsan, yatarken YA ZÂHİR YA BÂTIN zikrini çek.
— Geri dönmeden önce sağ tarafına bir bak.
— Bir işaret göreceksin. O işaret, sana kiminle yolculuk ettiğini gösterir.” 🌸

Derviş akşam olunca heyecanla gözlerini kapattı.
Yine kendince “semâlara yükseldi”, “âlemleri seyretti.” ✨

Fakat şeyhinin dediğini hatırladı.
Bir anda sağına baktı…

Ve gördüğü şey, bütün hayallerini yerle bir etti.

Çünkü onun yanında nurdan bir melek değil,
üstü başı pislik içinde bir eşek duruyordu. 🐴

Ve o eşek nereye bakıyorsa, derviş de aynı hayalleri görüyordu.

Derviş korkuyla irkildi.
Gözlerini açtığında şunu fark etti:

“Gece boyunca dolaşıyorum” sandığı yer,
aslında yıkık dökük bir ahırdı.
Saman kokusu burnundaydı, yüzü gözü toz topraktı. 🌾

Koşa koşa şeyhine gitti:

— “Efendim, ben kendimi göklere çıkmış sanırken meğer ahırdaymışım…
Bu nasıl olur?”

Şeyh tebessüm etti:

— “Evladım,
— Nefsini terbiye etmeyen, kendi hayalinin peşine düşer.
— Ego seni ‘meleklerle geziyorsun’ diye kandırdı.
— Şeytan ise seni en sevdiği yere, pisliğin ortasına bıraktı. 🌑
— Hak yolunda esas olan ‘yüksekte görmek’ değil, kendini olduğu yerde görebilmektir.”

Derviş o gün şunu anladı:

🌺 İnsan, nefsinin gösterdiği aynaya değil; hakikatin aynasına bakmadıkça gerçek yüzünü göremez.

---

Değerli kardeşlerim, istifadenize sunarım.
🌷 Fahri Sarrafoğlu
www.hakikatevi.net
🌹🌹🌹